SLRdigital, değişik yaş ve meslekten yirmiyi aşkın fotoğraf meraklısı tarafından oluşturuldu. Şimdilerde sayımız kırkı aştı. En genci ondört yaşında üyelerimizin. Başlıca iletişim kanalımız İnternet. Kimi üyelerimiz İstanbul dışında, kimileri de başka ülkelerde yaşıyor. Dijital teknolojinin öğrenim, kullanım ve paylaşım kolaylığı, ilk çekingenliğimizi yenmemizi sağladı. Üç nesil insan, çektikleri fotoğrafları paylaşıma ve dolayısıyla eleştiriye açıyorlar, bu yolla deneyimlerini ve birikimlerini zenginleştiriyorlar. Kimimiz fotoğraf çekmenin tekniğine daha meraklı, gelişmiş fotoğraf makineleri ve objektif sistemleri kullanarak teknik kusursuzluğu arıyor; kimimiz gezip gördüğü yerlerde tattığı heyecan, şaşkınlık ve mutluluğunu başkalarına anlatmaya çabalıyor; kimimiz diğerlerinin çoğu zaman farkına bile varmadığı mikro bir evrene seyahat ediyor; bazılarımız da o evreni her yaştan insanların yüzlerindeki ifadelerde arıyor.

Kurulduktan sonra iki yıl bile geçmeden sergi açma hazırlıklarına giriştik. Amacımız kimseye ne kadar usta olduğumuzu kanıtlamak değildi şüphesiz; çünkü usta değildik. Ama insanların sadece izleyen ve tüketen konumuna indirgendiği günümüz yaşam biçimine karşıydık. Sergi açarak bu inancımızı duyurmak ve paylaşmak istedik. Mazeret üretenlerden olmak istemedik, “Bu yaştan sonra olur mu canım?” demedik, başkaları da demesin istedik. Sergimizi gezenlerin bir fotoğrafın önünde, “Bunu ben de çekebilirim pekala!” demesini bekledik.

Bunu biraz başardık sayılır. Bir hafta boyunca, aynen bizim üyelerimiz gibi, her yaş ve meslekten pek çok meraklı -ya da meraksız- sergimizi gezdi, belki de haklı olarak dudak büktü bazıları, diğerleri ise çoğuna katılacağımız eleştiriler yöneltti bizlere, bir bölümü de beğenilerini dile getirdi. Serginin kapanış günü bindörtyüzü aşkın ziyaretçiyi ağırladık. İşin acemisi olduğumuz için epeyi yorulduk ama, eğer sonunda tek bir kişi bu sergiden cesaret alıp ta üretenlerin tarafına geçtiyse, unutmaya hazırız tüm yorgunluğumuzu. Ayrıca, o sergiyi gezip çabamızı benimseyen ve çoğu bizden daha yetenekli ve bilgili bir çok genç arkadaşımızı da kattık saflarımıza. Onlar da fotoğraflarını bizimle paylaşıp bildiklerini aktararak grubumuza çok önemli katkılarda bulunuyorlar.

Şimdilerde daha az hata yapar olduk galiba. Teknik ve estetik bilgileri yavaş yavaş içselleştiriyoruz. Bu sanata emek verenlerin eserlerini imrenerek izliyoruz. Hiç yakınmadan kilolarca alet-edevatı yükleniyoruz. Belli bir yaşın üzerindekiler bel fıtığıyla tanıştı. Bazılarımız istemeye istemeye bilgisayarlarının başına geçti. Neden mi? Fotoğrafçının işinin deklanşöre bastığı an bitmediğini anladılar da ondan. Dijital fotoğrafçılıkta karanlık odanın yerini alan bilgisayar destekli son işlemler, analog fotoğrafçılıktaki gibi, sanatçının ürününü istediği biçime bizzat kendisinin getirmesini sağlıyor. Çünkü her şey kadrajda bitmiyor, o gülen çocuğun masmavi gözlerini, yalnız onun fotoğrafını çeken arkadaşımız gördü. Dolayısıyla o güzelliği bizlere aynen iletmek için renk ve ışık ayarlarını doğru yapmak zorunda.

Sanatçı-sanatsever ayrımının en kolay aşılabildiği bu güzel uğraşta, hepimiz kendi seçtiğimiz yollarda düşe kalka ilerliyoruz. İnanılmaz tarih ve doğa güzellikleriyle dolu ülkemizi daha iyi tanıma olanağı da cabası. Aslında fotoğraf çekmek için illa da seyahat etmeye gerek yok. Çevremizdekileri görebilmek yeterli. Çoğumuz görme eylemiyle bilinçli olarak cebelleşmeye fotoğrafçılığa girdikten sonra başladık.

Sergimiz fiilen bitmiş olsa da, www.slrdigital.net adresinde sürekli olarak açık. Orada ilk sergideki fotoğraflardan fazlası var: Üyelerimiz çektikleri fotoğrafları düzenli olarak bu adreste sergiliyorlar.

İkinci sergi ne zaman mı? İlki hiç bitmedi ki! Herkesi bekliyoruz.